Każdy chce mieć własne imię, być jakoś odróżniany od innych ludzi, bo to podkreśla indywidualność.

Założę się, że gdyby jakimś cudem, okazało się, że nikt nam imienia nie nadał, sami byśmy sobie je wyszukali.

W niektórych kulturach przypisywano imionom wręcz magiczne znaczenie. Dziecku nadawano takie imię, które miałoby mu np. „zaprogramować” przyszłość. W starożytnym Izraelu każde imię coś oznaczało i powinno określać osobowość, charakter czy posłannictwo tego, który je nosił. Na przykład Salomon – znaczy „pokojowy“. Za jego panowania Izrael rzeczywiście cieszył się dobrobytem i pokojem. Innymi intencjami kierowali się z kolei Indianie Północnoamerykańscy. W ich kulturze nadawanie imienia wiązało się z jakimś znaczącym przeżyciem danego człowieka, mogło być też w szczególnych okolicznościach zmieniane.

Współcześnie, imię własne wyraża indywidualizm danej osoby w obrębie rodziny. Zdarzało się, (choć bardzo rzadko), że dwojgu dzieciom żyjącym w tym samym czasie, w tej samej rodzinie, nadawano te same imiona. Takie przypadki odnotowywano np. w okręgu Turyngii. W tamtejszych rodzinach mogło być dwóch chłopców o imieniu Hans, ale wówczas, dla odróżnienia jeden z nich nosił przydomek „Mały Hans“ a drugi „Duży Hans“. W każdym razie, jak świat „długi i szeroki“ nie ma chyba na świecie człowieka, który nie posiadałby imienia własnego.

Dźwięk własnego imienia jest dla nas jednym z najmilszych i budzi bardzo pozytywne emocje. Na dźwięk własnego imienia nie pozostajemy obojętni. Automatycznie i zupełnie podświadomie obdarzamy większą sympatią osobę, która zwraca się do nas używając naszego imienia, a nie po nazwisku lub o zgrozo! „ty w różowym sweterku, do ciebie mówię“...

Bardzo ważne jest, abyśmy zwracali się do uczniów używając ich imion. Nie nazwiska, nie pseudonimu i nie w jakikolwiek inny sposób a tylko używając ich imion. A już absolutnie jest to koniecznie, na początkowych etapach zaznajamiania się z uczniami. Bo przecież zaczynamy znajomość od zdobywania wzajemnego zaufania, budujemy więź uczeń-nauczyciel stopniowo, krok po kroku. Przeskoczyć ten etap, zlekceważyć proces stopniowego poznawania się, to tak jakby wskoczyć w sam środek kałuży i zdziwić się, że ochlapaliśmy siebie i innych wodą. Zignorowanie tego decyduje bardzo często o późniejszych problemach w komunikowaniu się a co za tym idzie z niepowodzeniami w próbach wywierania wpływu na uczniów. A to, w jaki sposób zwracamy się do drugich jest bardzo ważnym elementem budowania wzajemnych relacji.

Wszyscy jesteśmy emocjonalnie związani ze swoim imieniem. Czy sobie zdajemy sprawę czy nie, to zwracanie się do drugiej osoby używając jej imienia nigdy nie rodzi wewnętrznego buntu u tej osoby. Natomiast każda inna forma zwracania się niesie za sobą takie zagrożenie. Nawet, jeżeli ktoś lubi swój pseudonim, przezwisko czy przydomek, to jeszcze nie znaczy, że upoważnia każdego do tego, aby go używał. Dlatego, jeżeli chcemy zyskać sympatię, a co za tym idzie mieć większy wpływ na dzieci i młodzież - używajmy zawsze ich imion, kiedy się do nich zwracamy. Dźwięk imienia wypowiadany w różnych tonacjach pozwala wyczuwać aktualny nastrój czy nastawienie. Bardzo często ton, z jakim wypowiadamy czyjeś imię wywołuje bardziej pożądaną reakcję niż długa „tyrada“ skierowana nie wiadomo, do kogo..... Często nie doceniamy jakże prostego i subtelnego „narzędzia“ wpływu. Chcę jeszcze raz podkreślić - wszyscy kochamy dźwięk własnego imienia, bo bardzo podbudowuje nasze „ego“. Wyróżnia nas spośród tłumu innych ludzi. Nie ulega wątpliwości, że jest to najdoskonalsza forma zwracania się do drugiego człowieka. Ma same plusy i ani jednego minusa.

Używając imienia automatycznie zmniejszysz wzajemny dystans i dziecko przyjmie bardzo osobiście to, co do niego powiesz. Będzie skłonne szybciej i z większym zaangażowaniem zareagować. Każdy, bez względu na wiek utożsamia się mocno ze swoim imieniem. Zwracanie się po imieniu jest oznaką szacunku i powoduje reakcję wzajemności. Warto o tym pamiętać.